1ste keer zwanger & miskraam

2 berichten • oprichter : sassie09

sassie09
Beginner

(38 jaar, • 32 berichten)

Hoi, Op 14/6 had ik mijn eerste echo. Vruchtje was nog te klein om bevallingsdatum vast te leggen maar er was duidelijk hartslag. Toen we op 28/6 teruggingen voor een 2de echo, bleef onze wereld echter stilstaan. Vruchtje was op 7 weken gestopt met groeien & er was geen hartactiviteit meer waarneembaar. Gyn nam de tijd voor ons, zei direct dat het niet mijn fout was en plaatste mij voor de keuze : natuur zijn gang laten gaan (ev. met hulp van cytotec) of curettage. Omdat ik voor dat laatste nogal schrik heb (verdoving, confronterend, risico's,...) koos ik voor de natuurlijke afdrijving met de hulp van cytotec. Ondertussen zijn we bijna een goeie maand verder & mijn vruchtje is nog altijd niet afgekomen. Vorige week had ik na mijn 2de cytotec-kuur 3 dagen bruinverlies maar niets van bloedverlies. Ben maandag terug op controle geweest & het is ondertss nog meer losgekomen dus het is een kwestie van tijd maar ik twijfel nu wat ik het beste doe. Lichaam vertoont nog steeds zwangerschapstekenen & emotioneel is het ook niet altijd even gemakkelijk, het besef dat je met een dood vruchtje rondloopt Ik voel mij in elk geval rot, leeg, éénzaam,... Na 7 maanden proberen waren we eindelijk zwanger. Ik zou bevallen rond mijn verjaardag en nu is er niets meer Er gaat geen dag voorbij dat ik niet ween... Ik voel mij moe & op... Pas na 3 MK's word er getest & in 75% van de gevallen vindt men dan nog niks volgens de gyn. Moet ik dit dan mss echt nog 2x meemaken voor ik weet of er iets mis is met mij of mijn vriend? Mijn vriend rookt & heeft wat last van overgewicht en ik betrap mijzelf erop dat ik soms twijfel of zijn sperma wel van voldoende kwaliteit is Ik weet in elk geval dat hij met dezelfde schrik zit & schrik heeft om zich ooit te moeten laten testen. Zijn ouders hebben 17 jaar moeten "wachten" op hun zoon... Ik moet, na de afdrijving, een maandje de pil nemen en dan mogen we terug proberen maar de schrik zit er goed in bij mij. Ik ben ondertussen 34 & ik vraag me elke dag af of ik ooit een baby'tje van mijzelf ga kunnen vasthouden & koesteren... Sassie
safirtje
safirtje
hey heb het net gelezen...mss kan het zijn dat het gewoon een "slecht" vruchtje was...eentje met afwijkingen en zo bedoel ik daarmee (dat er dus beter niet is om nodeloos lijden van u kindje te vermijden) maar k zou eens met je vriend zijn ouders babbelen om te vragen wat het probleem van hun was... want helaas kan het zijn dat je vriend een probleem van hun heeft generfd...er zijn namelijk heel veel problemen die in de genen zitten en die dat doorgegeven kunnen worden...maar langs de andere kant kan het zijn dat het pijnlijk is voor hun om er met u over te praten...maar mss dat ze het wel aan u ventje willen zeggen zonder dat gij der bij zijt...en dat jullie dan weten waarom en dat eens aan de gyn zeggen en wie weet zal hij wel zeggen dat het het beste is om nu te kijken of die problemen bij jullie er ook zijn of niet...heel specifiek dus met andere woorden...kan jullie helpen en hoor ook eens bij u ouders of dat ze veel MK's hebben gehad of andere problemen hopelijk ben je ondertussen zwanger...duim alvast voor een positieve test voor u en een plakkertje erna ;)

Zin om te antwoorden ? Het is voldoende om Inloggen of Registreren.

Enquetes
Hoeveel geef jij uit aan kinderkleding?
Ontdek de foto's van de Baby leden