Ongepland zwanger

3 berichten • oprichter : unknowlittleone

unknowlittleone
Beginner

(21 jaar, ANTWERPEN • 1 bericht)

Goede avond, Zoals je dus kan lezen ben ik ongepland zwanger.. Ik zelf ben 21jaar, heb net een tijdelijk contract van 6maand getekend bij een nieuwe werkgever, woon alleen in een studio (eigenlijk samen met mijn vriend maar niet officieel), ben momenteel een 10tal maanden samen en pril ongepland zwanger... Ikzelf weet niet goed wat ik van de zwangerschap moet denken.. Ik sta financieel niet stevig op de grond, ook men relatie men vriend kan er soms hevig aan toe gaan. In de eerste instantie ben ik beginnen huilen, was ik geschokt.. De reactie van men vriend was meteen van in het begin duidelijk. Het moet weggehaald worden. Hij heeft nog zoveel plannen, staat niet stabiel in het leven, is zelf nog een kind, een kind kan er onder geen beding bij.. Hierin kan ik hem echt in begrijpen..Officieel woont hij nog thuis, moeilijke thuissituatie met moeder, verlaten op jonge leeftijd door vader, net ontslagen op het werk, weet niet wat hij wil met zen leven en is nog maar net 18geworden. Enkele jaren jonger als ik dus.. Ik begrijp absoluut dat een kind niet in zijn leven past momenteel. In mijn leven past het op zich ook niet uit, slecht qua timing, contract van 6maanden, tegen dan ben ik 7maand zwanger als ik het hou. Dat contract zal nooit verlengd worden en nieuw werk vinden zal er gedurende de zwangerschap uiteraard ook niet inzitten.. Hello problemen in de portomonee.. Ook woon ik vrij klein, op zich past alles wat een kindje nodig heeft binnen. Maar toch is en blijft het maar een studio.. Ik ben dus oprecht bang dat het inderdaad niet de moment is om een kind op de wereld te zetten. Ik heb zelf een heel turbulente jeugd gehad, waarin men ouders me kapot hebben gemaakt.. Kan ik wel een goede moeder zijn voor dat kindje in men buik? Misschien is het inderdaad beter is als ik het laat weghalen? Is het echt nog te vroeg? Langs de andere kant ben ik meteen zo bezorgd en beschermend naar dat kleine wondertje in men buik.. Zolang het in me zit moet en zal ik er voor zorgen.. Ben meteen begonnen met iets gezonder te drinken, meer fruit te eten, foliumzuurpillen neem ik nu ook sinds twee dagen.. Ik voel zo'n grote liefde naar dat kleine hoopje cellen, ik wil er voor zorgen en ben er bezorgd om.. Als ik denk aan een abortus doet het me verschrikkelijk pijn, ik had altijd gezegd dat ik het zelf nooit zou doen.. Maar wat moet ik doen? Ik kan toch onmogelijk zomaar men vriend zijn leven op zen kop zetten? Een kind van hem op de wereld zetten dat hij eigenlijk niet wil? Ik zie hem kapot gaan, huilen.. Het maakt mij ook kapot.. Ik kan toch niet beslissen over zijn leven? Ik kan zijn leven toch niet zomaar overhoop halen of kapot maken? Langs de andere kant, kan ik het leven dat in men buik aan het groeien is toch ook niet zomaar weggooien? Ik kan dat leven toch ook niet zomaar kapot maken? Maar kan ik er wel voor zorgen? Kan ik het men vriend aan doen? Zal hij wel bij me blijven als ik het hou? Zal hij het me voor altijd kwalijk blijven nemen of me straal verlaten? Of als ik het laat weghalen.. Vergeef ik het mezelf ooit? Ga ik hem niet verwijten? Ga ik ooit kunnen vergeten dat ik men eigen kindje letterlijk in de vuilbak heb gegooid? Men eigen kindje vermoorden... Maar de andere kant dan weer, kan ik een kindje wel geven wat het nodig heeft? Ik zou er allesinds alles voor doen... En beschermen met men hele leven.. Maar is dat genoeg? Wat is een kindje zonder centjes? Wat is een kindje in een studioke? Wat is een kindje met soms zo'n onzeker nog maar kind als ik? Ik weet letterlijk niet wat ik moet doen.. Ik heb morgen vroeg om half 11 een afspraak in het abortuscentrum.. Hier zal een eerste gesprek doorgaan en een echo volgen.. Ik heb hier een enorm dubbel gevoel bij.. Langs de ene kant wil ik er geen voet binnen zetten.. Misschien is dat wel de plaats waar ik men eigen kindje dood? En negen van de 10ook men relatie.. Langs de andere kant ben ik zo benieuwd om de echo te zien.. Ookal zal ik weinig zien.. Benieuwd om te horen hoe ver dat kleine ding al is.. Ik weet letterlijk niet wat ik moet doen.. Zijn er dames die een soortgelijke situatie hebben meegemaakt? Of in zitten? Hoe praten jullie? Hoe hebben jullie het ervaren? Wat hebben jullie gedaan? Heb je spijt van je beslissing? Ik hoop echt oprecht dat hier iemand is die me even wat raad kan geven.. Groetjes, een onzeker bang meisje
Laura van Fara
Beginner

(30 jaar, HEVERLEE • 4 berichten)

Hallo,
Je berichtje raakt me, het klinkt alsof je overspoeld bent door alles wat nu op je af komt. Je ervaart gemengde gevoelens. Weet je, een ongeplande zwangerschap overkomt je en kan soms als een shock aanvoelen, het is dus heel normaal dat je het even allemaal niet meer weet. Je wil een keuze maken voor jezelf, voor je vriend en voor je kindje. Soms is het moeilijk om al deze belangen op elkaar af te stemmen. Je maakt je zorgen over de toekomst, over het financiële, je job, over je relatie,...
 
Ondertussen zijn we een tweetal weken verder met je, hoe gaat het nu met je? Heb je het gevoel dat je de puzzelstukjes in elkaar kan leggen, dat je een keuze kan maken waarmee je verder kan? Of heb je ondertussen al een keuze gemaakt?

Tot slot wil ik je nog vertellen dat ik werk bij Fara vzw https://www.fara.be/

Fara is er voor vrouwen, koppels en hun omgeving die te maken krijgen met een ongeplande zwangerschap.

Je kan (anoniem) bij ons terecht via telefoon, chat, mail of op ons kantoor. We luisteren naar je, staan stil bij al je vragen en bezorgdheden. We proberen jullie dichter bij elkaar te brengen als dat nodig is. We begeleiden je zodat je uiteindelijk zelf een keuze kan maken waar je mee verder kan. Ook na de keuze kan je bij ons terecht. Bijvoorbeeld om je voor te bereiden op het ouderschap of voor de verwerking van een abortus.
Dat doen we allemaal in een warme omgeving, zonder oordeel. 

Weet dat je welkom bent bij ons, wanneer dit je voort kan helpen.

Laura van Fara

 
Mama1992
Beginner

(25 jaar, AARSCHOT • 1 bericht)

Hey meid, ik ben maar een paar jaar ouder als je en zit in de zelfde situatie hij zette me ook voor de keus hem of de baby ik zei toen en das mijn moeder hart geen sprake van da we het weg doen oké dan zie je maar wat je doet met jou kleine sinds alleen bedreigingen... Maar daar ga ik nie over uitweiden mijn punt is ik twijfelde ook ik ben tijdens mijn zwangerschap ontslagen ook door de baby heb gwn ander werk gezocht ze Zijn nog nie op de hoogte van mijn zwangerschap maar volgende maand na dat ik mijn contract van onbepaalde duur heb zeg ik het toch maar ben weer aant afdwalen ik heb nog geen seconde spijt da ik mijn kleintje gehouden heb ook al is het zonder mijn vriend wij vrouwen kunnen dit en als ik je met iets kan helpen zal ik er voor je zijn als je eens het hartje hoort kloppen zal je hopelijk even verkocht zijn als ik veel liefs en hopelijk neem je de juiste beslissing kelly

Zin om te antwoorden ? Het is voldoende om Inloggen of Registreren.

Enquetes
Ruziemaken terwijl je kindje erbij zit?
Ontdek de foto's van de Baby leden