Zit er even volledig door, wie herkent mijn verhaal :-( !!!

5 berichten • oprichter : lollym

lollym
lollym

Hallo iedereen,

 

ik ben momenteel 20w zwanger van een tweeling en hoe graag ik ook zou zeggen zoals zovelen  dat ik er enorm naar uitkijk, vind ik het idee verschrikkelijk :-(. Ik voel mij door deze uitspraak heel verdrietig, egoïstisch en nog zoveel meer!!! Mijn oudste zoon is nu 6 en eindelijk begon ik meer tijd voor mezelf te krijgen, ik volgde opnieuw een naaicursus, en allerlei workshops. Maar had altijd het gevoel dat er toch nog iets ontbrak. Mijn relatie is volgens mij ook niet wat ze moet zijn, maar dat besef ik blijkbaar pas nu, of zijn het de hormonen die met mij een loopje nemen? Ik kan heel moeilijk met mijn man over het emotionele praten. Eigenlijk wou ik vanaf het begin vragen of er de mogelijkheid was om één embryo te reduceren. Ik durfde de vraag aan de gyne niet stellen, zeker met manlief erbij, wat moest die dan wel niet denken!? Ik weet ook niet of die mogelijkheid er zou geweest zijn, maar dat is nu in ieder geval te laat! Mijn zoon vroeg al jaren naar een broertje of zusje. Mijn man is zelfstandig en daar heb ik dus al jaren niet op moeten rekenen! Maar goed, eind mei beslisten we om toch voor een tweede te gaan, maar het bleek om 2+3 te gaan. Voor mij een hele shock, voor manlief die in alles het goede ziet, soms uit naïeviteit, vond alles ok en begreep mijn reactie niet. Eentje zag ik volledig zitten, maar twee!!! Ik stel me nu vaak waarschijnlijk het slechtse scenario voor, dat ze steeds met z'n tweeën huilen, dat ze in de nacht om beurten wakker zullen zijn enz. Naar mijn oudste zoon heb ik zo een schuldgevoelens, wat als hij de tijd niet meer van ons krijgt waar hij toch recht op heeft? Ik moet ook al vanaf week 17 plaltliggen waardoor mijn gedachtenmolen natuurlijk blijft draaien, in de nacht kan ik de slaap niet vatten want je bent gewoonweg niet moe...dus opnieuw piekeren!!! Wat als ze te vroeg komen en er eentje iets aan overhoudt, hoe gaat ons leven er dan uitzien? Wat als we verder uit elkaar groeien en ik er dan voor 3! alleen voor kom te staan. Hij hoeft zich financieel geen zorgen te maken, maar voor mij een zorg bij! Ik voel me zo leeg en verschrikkelijk eenzaam met mijn verhaal. Ik kan dit aan niemand kwijt omdat iedereen verwacht dat ik blij moet zijn met zo een mooi cadeau. Alleen anoniem kan ik deze verschrikkelijke gevoelens neerschrijven, omdat niemand mij hier dan achteraf kan om verwijten! Misschien zeg ik binnen een paar jaar wel dat dit het mooiste is wat we konden meemaken, maar heb nu zo een schrik...het laat me maar niet los en het wordt met de week slechter...Eigenlijk wil ik dit niet!!! :-((((

_Ikke_
_Ikke_

Hey meid,

ik ga het niet verbloemen...Een tweeling is serieus werken.  Er zijn momenten geweest dat ik het niet zag zitten en er helemaal doorzat.  Dan heb ik soms ook gedacht dat één kindje toch veel gemakkelijker zou zijn. 

 

Maar er zijn ook heel mooie momenten bij hoor.  Mijn kindjes beginnen nu echt te reageren op elkaar en dat is bijvoorbeeld zalig om te zien.

 

Als je het echt niet ziet zitten, zorg dan dat je in het begin voldoende hulp in huis haalt.  De strijk en de kuis met dienstencheques, kraamhulp, vroedvrouw aan huis, familie en vrienden...Er zijn mensen genoeg die je kunnen helpen hé!

_Ikke_
_Ikke_

Hey meid,

ik ga het niet verbloemen...Een tweeling is serieus werken.  Er zijn momenten geweest dat ik het niet zag zitten en er helemaal doorzat.  Dan heb ik soms ook gedacht dat één kindje toch veel gemakkelijker zou zijn. 

 

Maar er zijn ook heel mooie momenten bij hoor.  Mijn kindjes beginnen nu echt te reageren op elkaar en dat is bijvoorbeeld zalig om te zien.

 

Als je het echt niet ziet zitten, zorg dan dat je in het begin voldoende hulp in huis haalt.  De strijk en de kuis met dienstencheques, kraamhulp, vroedvrouw aan huis, familie en vrienden...Er zijn mensen genoeg die je kunnen helpen hé!

Mietzke
Actief

(30 jaar, HEUSDEN (LIMB ) • 155 berichten)

Hey Lollym,

 

Ik zou met de gevoelens dat je zit, niet blijven rondlopen. De gedachten en gevoelens die je hebt zijn er, de hormonen zullen er niet veel goed aan doen, maar als je zo onzeker wordt, zou ik je aanraden er verder mee te gaan.

 

Ik ben in Heusden-Zolder bevallen en daar is er een vroedvrouw/vertrouwenspersoon. Zij is er om als uitvalsbasis te hebben. Je kon haar altijd bellen om je hart te luchten en er zelfs bij langs gaan. Ik zou zeker met zo iemand contact opnemen om er met je gevoelens terecht te kunnen. Zij heeft ook heel goed zicht op alle mogelijke vormen van hulp die je kan krijgen en hopelijk kan je dan terug beginnen te geneten van je zwangerschap.

 

Zelf heb ik ook mijn onzekere momenten gehad (en dat was dan maar voor 1 kindje), ik denk dat iedereen die heeft, maar ze mogen niet blijven duren, dan gaat je gemoedstoestand er helemaal aan en stress is al helemaal niet goed tijdens je zwangerschap.

Wat mij terug rust gaf was een duidelijk plan op te maken. Zet op papier wat je nog in orde moet maken voor de geboorte, waar je denkt na de geboorte hulp bij nodig te hebben en zoek oplossingen voor je punten. Dan ben je constructief ermee bezig en dat kan helpen.

 

Heel veel sterkte en kom hier je hart maar luchten.

 

flowerfie
flowerfie

Oh meid, ik begrijp je gevoelens wel volledig! een tweeling zal zeker vreselijk druk zijn. Ik vind het nu al soms zo vermoeiend met eentje en wat het dan gaat geven als binnekort nr 2 er bij komt...

Maar ik heb mezelf ook voorgenomen om deze keer niet gewoon te denken van het komt wel goed en met dan zo op te jagen in alles (huis dat niet proper is enzo). Maar heb sinds deze maand een poetshulp en als beebje nr 2 er is laat ik misschien ook wel kraamhulp komen.

Tegenwoordig kan je op zoveel zaken beroep doen, dus daar zou ik zeker gebruik van maken , en zeker als je dan nog 2 beebjes te samen moet grootbrengen!

En misschien ziet je zoontje het ook wat zitten om afentoe mama wat te helpen?

Verder moet je maar denken dat je twee spruitjes later echt veel aan elkaar zullen hebben! In het begin zal het zwaar zijn, maar na een tijdje, eens zo makkelijk, want ze hebben altijd een speelkameraatje van dezelfde leeftijd bij hen!

Ivm met je man, als het gevoel wat blijft duren, moet je er misschien toch eens over praten, maar zoals je zelf aangeeft, is het nu misschien niet de goede moment,want zwanger, hormonen en veel te veel tijd om na te denken, is denk ikook geen goede start positie...

Ze zeggen altijd dat de eerste jarzn met kinderen het zwaarst zijn hé, je hebt plots veel minder tijd voor elkaar, ik voel dat hier ook... ik weet niet in welke maten je nog iets mag doen met dat platliggen.

Maar eigenlijk zou je misschien, nu je nog niet bevallen, misschen er eens ff tussenuit kunnen gaan, ontspannen samen met je man?

Zin om te antwoorden ? Het is voldoende om Inloggen of Registreren.

Enquetes
Wat leer jij je kindje over de natuur?
Ontdek de foto's van de Baby leden