Hallo allemaal, Ik zal misschien veel mensen tegen het hoofd oplopen, en pas op. Ik begrijp het ook! Want voor mijn eerste zwangerschap heb ik hormonen moeten nemen om een zoontje te krijgen, en heb ik veel traantjes gelaten omdat andere zwanger waren en ik niet. Maar deze keer is het anders! Deze keer ben ik degene die niet blij is. Waarom? tja om veel redenen! Misschien beginnen met het begin. Momenteel sta ik (al 2 jaar) op een invaliditeitsuitkering, en geloof me gerust, het maandbedrag is een peulschil. Gelukkig dat mijn man een vast inkomen heeft! Ik ben in november en februari geopereerd en ben nog volop aan het revalideren. Door de operaties is mijn hormoonhuishouden in de war geraakt en zijn we dus zwanger. Ik wist het onmiddellijk dat ik zwanger was. Moest vaker naar het toilet, mijn borsten deden pijn. Trok mijn neus op voor rare geuren. Maar ik wou het niet geloven, want ik kon niet "normaal" zwanger worden. Omdat mijn herstel niet vlot verloopt ging ik terug naar de chirurg om mij een cortisone spuit te laten zetten. Dat is dus ook de reden dat ik een test gedaan heb. En het was onmiddellijk zichtbaar. Ik heb de test genomen, heb ze voor mijn man op tafel gegooid en ik ben beginnen te huilen als een gek. Mijn man in de zevende hemel. Nu nog trouwens! Hij ziet het volledig zitten. Ik dus NIET. Deels voor het financiële, een 2de baby kost geld, daar moeten we geen doekjes om draaien. Deels het praktische, mijn man is van 's morgens weg voor zijn werk. En dan zit ik hier, 2 kinderen klaarmaken, mezelf klaarmaken, de hond verzorgen en buiten hebben we nog een deel beestjes. De was, de plas, het huishouden, alles rust zo'n beetje op mijn schouders. Maar ook zie ik het niet zitten omdat mijn revalidatie nu gestopt is, mag geen spuiten laten zetten, dus ga ik lichamelijk naar achter ipv naar voor. En als ik kijk naar mijn zoon. Het is zo'n zalig ventje (net 2 jaar) maar het werk dat erbij komt en wat voor een karakter dat je moet hebben. We zijn al een paar keer begonnen met potjestraining, maar dat wilt maar niet vlotten. Ik kan niet voldoende rusten wat ik dan (mag het niet zeggen) af en toe op hem uitwerk. Ik kom mijn huis niet meer uit (door de pijn) en kan het huishouden moeilijk alleen aan. Dat alles bij elkaar, en ook omdat het nooit in mijn hoofd opgekomen is om nu aan kinderen te beginnen, maakt me triestig. Ook ik voel me vaak zo slecht (door mijn zwangerschap), heb meer last van mijn buik, dan bij de eerste. Mijn borsten zijn na 3 maanden nog super gevoelig. Slaap max 4uur per dag en kan niks eten. Water drinken, daar word ik misselijk van. En van sterke geuren draait alles in mijn hoofd. Wat ik hier met dit onderwerp wil bereiken? Natuurlijk niemand hartpijn geven, maar ik wil van iemand een stamp onder mijn kont krijgen zodat ik toch gelukkig kan zijn. En tips waardoor ik me gelukkig ga voelen. Heb me al ingeschreven om de evolutie van de foetus te volgen en lees ook veel zwangerschapstijdschriften. Maar het maakt me meer depri. Zijn er nog vrouwen die dit meemaken of meegemaakt hebben? Of zijn er vrouwen die zich geroepen voelen om me een bolwassing te geven? Ga gerust uwe gang, want ik verdien het!