Hoi iedereen! Ik heb donderdag mijn spiraal laten verwijderen en laat vanaf nu de natuur zijn gangen gaan. Ik heb vroeger nooit kindjes gewild, bang dat ik er op een dag alleen voor zou komen te staan en dat zag ik absoluut niet zitten. Doordat mijn ex zich geen leven kon inbeelden zonder kinderen is bij mij dat gevoel beginnen groeien, omdat hij er ook 200% achter stond. Wij hebben 7 mdn geprobeerd maar door die ingrijpende beslissing ben ik er mij meer dan ooit bewust van geworden dat hij helemaal niet de juiste persoon was (hij was nogal een opvliegend type) en mijn lichaam besefte dat blijkbaar ook. We zijn uiteindelijk uit elkaar gegaan en daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad. Samen met de breuk van mijn relatie was ook mijn kinderwens terug verdwenen. Ik geloofde nog minder dan ooit tevoren in een perfecte gezinssituatie en was vastberaden als alleenstaande vrouw carrière te maken. Uiteindelijk ben ik dan toch de man van mijn leven tegengekomen en we zaten beide op dezelfde golflengte: geen drama, geen verplichtingen, geen huisje/tuintje/boompje... Doordat ik nu al 2,5 jaar een stabiele relatie heb met een ongelooflijk zachtaardige man is die kinderwens toch weer beginnen groeien. Ik ben bijna 32 jaar en ik begin meer en meer te beseffen dat ik niet alleen oud wil worden. Ik heb een ongelooflijke band met mijn ouders, we hebben ook enkel elkaar want voor de rest hebben we geen familie meer, en de weet dat zij er op een dag niet meer gaan zijn maakt mij ontzettend verdrietig. Ik merk ook dat zij heel graag een kleinkindje zouden willen maar dat mag uiteraard niet de reden zijn om eraan te beginnen. Ik had het nooit gedacht maar ik ben er gewoon volledig klaar voor. Ondertussen heeft ook mijn vriend toegegeven dat hij misschien wel een kind wil maar dat hij nooit meer gerust zou kunnen zijn. Hij heeft namelijk heel veel last van innerlijke stress en heeft in bepaalde situaties zware paniekaanvallen. Hij is vooral bang dat er iets zou gebeuren met ons kind en dat dat zou zijn leven verwoesten. Toen ik donderdag bij de gynaecoloog in de wachtkamer zat voor een controle/uitstrijkje stuurde hij: "laat gewoon die spiraal er uithalen, sign of God!" Het duurt maanden eer ik bij mijn gynaecoloog terecht kan en ik weet uit het verleden dat ik niet zo heel vruchtbaar ben dus ik dacht, we doen het gewoon en zien wel wat er komt. In tegenstelling tot vele andere dames kan ik nu niet van de daken schreeuwen "Wij gaan voor een kindje!" Mijn vriend kan er zelfs niet over praten maar hij weet dat ik nu "vruchtbaar" ben en de kans bestaat dat het wel eens zou kunnen gebeuren. Dus zolang hij niet vraagt om opnieuw de pil te nemen en nog steeds wil vrijen weet ik dat hij het stilzwijgend toch een kans wil geven. Een hele brief maar ben blij dat ik het eens van me af hebben kunnen schrijven :-) Ik wens jullie heel veel succes met het zwanger worden/zijn! Grtjs